ரமணஜோதி 5

கடவுள் வணக்கம்

எந்த ஒரு முயற்சி மேற்க்கொள்வதற்க்கு முன்பும் இறை வழிபாடு அல்லது இறை வணக்கம் செய்வது மரபு..இதை மங்களாசரணம் என்று சிலர் கூறுவார்கள்.

அந்த மரபின் படி நான் இங்கு தாண்டவராயன் பிள்ளை நூற்றாண்டுகளுக்குமுன் இயற்றிய வரிகளையே இறை வணக்கமாக தருகிறேன்.(கைவல்ய நவனீதம்)

பொன்னில மாதராசை பொருந்தினர் பொருந்தா ருள்ளந்

தன்னிலந் தரத்திற் சீவ சாட்சி மாத்திரமாய் நிற்கு

மெந்நிலங் களினு மிக்க வெழு நில மவற்றின் மேலா

நன்னில மருவு மேக  நாயகன் பதங்கள் போற்றி.

பொன்,மண்,பெண் {இன்றைய காலகட்டத்தில் பெண்ணாசை என்பதர்க்குப் பதிலாக பாலியல் ஆசைகள் என்று கூறலாம்} என்னும் முப்பெரும் ஆசைகளுடையவர்கள்- அறிவிலிகள், மற்றும் அவ்வாசைகள் எதுவும் இல்லாத ஞானிகள் எல்லாருடைய உள்ளிலும் ஆகாயம் போன்று ஜீவசாட்சி மாத்திரமாய் நிற்கின்ற, சான்றோர் கூறும் ஞான பூமிகளெல்லாவற்றையும் விட மேலான, அயோத்தி ,காசி, மதுரை, மாயை,,காஞ்சி, அவந்திகை, துவாரகை, எனும்  ஏழு புண்ணிய தலங்கலையும் விட மேலான திருப்பதியில் எழுந்தருளியிருக்கும் ஏகநாயகனாகிய நாரயணனை வணங்குகின்றேன்.

தாண்டவராயன் பிள்ளை அத்துடன் நிறுத்தவில்லை.அவர் அடுத்ததாக  ஆன்ம   சொரூபத்தை வணங்குகிறார் .எப்படிப்பட்ட ஆன்ம சொரூப் மென்றால் ஞான சூரியனாக சதா சர்வகாலமும் தானே ஒளிருகின்ற நிர்மலமான ஆன்ம சொரூபம். இந்த ஆன்ம சொரூபம் மாயையின் ரஜத ,சத்துவ ,தாமச குணங்களால் உலகத்தை படைத்து,  காத்து,அழிக்கவும் செய்கின்ற பிரமனாகவும், விஷ்ணுவாகவும்,ஈஸ்வரனாகவும் இருக்கின்ற அனந்த மூர்த்தியே தான் என்று தாண்டவராயன் பிள்ளை கூறுகிறார்..இந்த அனந்த மூர்த்தி ஒரு பெரும் ஆனந்தகடல். அந்த பரிபூரண முக்தன் இந்த உலகத்திலிருக்கும் சகல இருளையும் போக்கி வெளிச்சம் பகருகிறான். ஆதலால் அவனை வணங்கி இந்த முயற்சியைத் தொடங்குகின்றேன். .

ஈன்றளித் தழிக்குஞ் செய்கைக் கேதுவா மயனாய் மாலா

யான்றவீ சனுமாய்த் தானே யனந்தமூர்த் தியுமாய் நிற்கும்

பூன்றமுத் தனுமா யின்பப் புண்ணரியா தவனாய் நாளுந்

தோன்றிய விமல போத சொரூபத்தைப் பணிகின் றேனே

ஆண்டவனை ம்ட்டும் வணங்கினால் போதாது என்றறிந்த அவர் அடுத்தாற்ப் போல் குரு வந்தனை செய்கிறார்.

எவருடை யருளால் யானே யெங்குமாம் பிரம மென்பால்

கவருடைப் புவனமெல்லாங் கற்பித மென்ற றிந்து

சுவரிடை வெளிபோல் யானென் சொரூபசு பாவ மானே

னோ அவருடைப் பதும பாத மநுதினம் பணிகின்றேனே.

யாருடைய கருணையினால் “நானும் நீயும் எல்லாம் ஒன்று தான்.நானும் பிரம்மம்  நீயும் பிரம்மம்.எங்கும் நிறைந்த்திருப்பதும்

பிரம்மமே.” என்று தெரிந்துகொண்டேனோ அந்த குருவை வணங்குகின்றேன்.

‘எங்கும் நிறைந்திருக்கும் பிரம்மம் நானே என்று தெரிந்துகொண்டு,இந்த உலகமெல்லாம் மனித மனத்தின் கற்பனையே;சுவரின் இடையே தெரியும் ஆகாயம் எல்லாம் ஒன்றே;இவையெல்லாம் தெரிந்துகொண்ட என்னுடைய நிஜ சொரூபம் பிரம்மமே’ என்று எனக்கு உணர்த்திய என்னுடைய குருவின் தாமரை போன்ற பாதங்களை தினமும் வணங்கி  நான் இந்த முயற்சியை ஆரம்பிகின்றேன்...(இதுவே தான்  “அஹம் பிரஹ்மாஸ்மி” என்ற மஹா வாக்யத்தின் பொருளும்.)

Ramanajothi 6

Ramanajothi   6

Bhagavan Ramanar in ArunAchalam

Bhagavan reached ThiruvannAmalai on first of September 1896. When he left his house in Thiruchuzhi he did not know where ThiruvannAmalai was. He left home with a few Annas( the smallest denomination of Indian currency on those days) . Earlier he had heard about Thiruvannamalai, when someone visiting his father mentioned it. He got a prompt from his inner conscience to go to Thiruvannamalai. He went to Madurai nearest railway station and boarded a train going northwards from there. An elderly Muslim gentleman in the train enquired of him where he was going. Venkatraman( as he was called then ) replied that Thiruvannamalai. The gentleman told that the train will not take him to Thiruvannamalai but he could get down at a station called Thindivanam and enquire and go to Thiruvannamalai.

Venkatraman slept in the train for some time. When Venkatraman woke up the Gentleman had gone. It appeared that he was Godsend. Perhaps ArunAchalEswarar himself might have come in human form to direct Venkatraman to Thiruvannamalai.

From Thindivanam Venkatraman reached a place called Keezhur. There he visited the temple dedicated to  Veeretteswarar .By that time he had neither money nor strength to walk further. He was tired and hungry.

He accepted Bikshai(alms) from one Muthukrishna Bhagavathar. He pledged his ear studs with the Bhagavathar and got four Rupees. Somehow he boarded a train and reached Thiruvannamalai.

For a few days he stayed in the thousand pillar mandapam in ArunAchalEswarar  temple. He did not speak to anyone during these days nor ate anything. No one offered him any food.

He did not feel the need also.

But a few mischievous children started troubling him. They pelted stone at him. Heckled him. To escape from them, he went down to the ‘Pathala linga’ underground room in the temple. In those days the Pathala linga room was in very bad condition ;infested by all kinds of creatures like snakes, and scorpions.

But Venkatraman did not bother. He remained there for many days without water and food. There also the children did not allow him to be peaceful.

Then famous Seshadri Swamigal  came there as God sent and rescued Venkatraman from the children.

A few days after ,local citizens took him forcefully from the pathala lingam and located him in the Lord Subramania temple within the ArunachalEswarar temple. They force fed him. He was sitting unaware of any of these happenings. He opened his mouth only when they force fed him. He did not speak.

That was the time he was begun to be called as Brahmana sanyasi. That became Ramanar after a long time.

After his experience with death at Madurai in his Uncle’s house, he has never used any name. Even in the note he left behind at his house he left for Thiruvannamalai, he did not sign nor write his name.

Years later when the administrators of Ramanasramam prepared a will, he refused to sign any name. His firm belief was no one has a name other than Brahmam. Everybody is part of that brahamam .The Will was contested in the judicial courts then. Bhagavan Ramanar ( as he was called by that time ) was to be called to be present in the court of law. But good sense prevailed  and then British Government appointed a special Judicial Commission who visited Ramanasramam to enquire into the matter. The Commission had to accept BhagavAn’s oral agreement with the contents of the will and the line drawn at the end of the document was accepted as evidence of Bhagavan’a concurrence .It was an epoch making judicial event. Of course he knew that he was being addressed as Bhagavan Ramanar

He would have responded even if he was called by any other name. He knew that no name is ‘HE”.

RamanaJothi 3

Invocation

It is customary to invoke the blessings of the almighty (paramathma) commencing any new venture. I think it would be more appropriate to quote the invocation stanzas written by Thandavarayan pillai centuries ago in his book called ‘kaivalya navaneetham’

          Ponnila mAtharAsai porunthinar porunthAruLLan

          Thannilan tharaththil jIvasAkshi mAththiramAi nirku

          Mennilang alinu mikka vezhu nila mavarrtin mElA

          Nannila maruvu mEka nAyakan pathangal pOtri

In all those who are enchanted by or not enchanted by wealth, women, and land, one resides as a mute witness. I worship him than anyone else residing in the popular pilgrimage centres namely Ayodhya, Kasi, MathurA, MayA, Kanchi, Avanthikai, Dwaraka.

Thandavarayanpillai did not stop there. He further went on to invoke the ParamAthma residing in everyone by more explicit elaboration.

The self, Athma residing everyone is like an ever shining sun, that too self shining without the help of anyone. The GnAna SOOriyan is faultless, devoid of any deficiency. The ParamAthmA residing in every one is the same omniscient, omnipresent Vishnu, brahma or Eswara who by his divine power creates Maya and envelopes all of us by RAJO,THAMO, Sathva gunas in different degrees and administers the whole universe. HE is  an ocean of divine bliss. HE is free from all bondages. HE creates, sustains, and destroys but HE does not have any attachment to anyone. HE destroys darkness of ignorance and enlightens HIS subjects. Thandavarayan pillai bows before that omniscient,  omnipotent, omnipresent Para man. I too bow before that force.

                    Introit thazhikkunj seikaikkuk EthuvA mayanAi mAlA

                   yAntravI sanumAith thane yanatha mUrthiyumAi nirkm

pUntramuth thanumAi yinpap puNNariyA thavanAi nALunth

                   thOntriya vimala pOtha sorUpaththaip paNikintrEnE

ThAntavarAyanpillai gave equally important place Guru also.

He declares that he is bound to prostrate at the lotus feet of that Guru with whose benevolence he could realize that He is the same as the Brahmam which pervades everywhere in the Universe and all other things one see in the Universe are illusory; as the sky seen through a window and from an open place are one and the same he and the Brahmam are one and the same. There is nothing other than HIM. It is the meaning of the maha vakya “AHAM BrahmASmi”.

                         Evarutai yaruLAl yAnE yengumAm piram menpal

                        Kavarutaip puvanamellAng kaRpitha mentRaRinthu

                        Suvaritai veLipOl yAnen sorUpasu pAvamAnE

Navarutaip pathuma pAtha manuthinam   paNikintREnE

ரமணஜோதி 120

  

 மரணம்- ஒரு லயனம்; இழப்பல்ல!

வீடுவிட் டீர்த்துள வீடுபுக்குப் பையவுன்  

 வீடுகாட் டினையரு ளருணாசலா

“நான் எனது வீடு என்று நினைத்துக் கொண்டிருக்கும் இந்த தேகத்தை—தேகப் பற்றை விட்டு, உண்மையான வீட்டை மெல்ல மெல்ல அடையாளம் கண்டு உன் வீட்டை காட்டினாய் அருணாசலா” என்று கூறுகிறார் பகவான் ரமணர் இந்த சுலோகத்தில்.ஒரு விதத்தில் பார்த்தால் அவர் தனது கடந்த காலத்தை நினைத்து அருணாசலனுக்கு நன்றி சொல்லுவது போல் தோன்றும் இந்த சுலோகத்தின் கருத்து.திருச்சுழியில் பிறந்து மதுரையில் கல்வி பயின்று கொண்டிருந்த வெங்கட் ராமனை தன் வசம் ஈர்த்து, திருவண்ணாமலை வரவழைத்து மெல்ல மெல்ல ஆத்ம ஞானத்தை புகட்டி ஞானியாக்கி, பகவானாக்கிய அந்த அருணாசலனின் கருணையை நினைத்து வியக்குகிறார் ரமணர்.

ஆனால் எல்லோருமே இந்த மூன்று விதமான வீடுகளையும் அனுபவித்து ஆத்ம சாக்ஷாத்காரம் நேட வேண்டும் என்றால் அருணாசலனின் அருள் வேண்டு என்கிறார் பகவான் ரமணர்.

அதாவது முக்தி பெறுவது ஒரு நாள் விஷயமல்ல; (  ரமணர் போன்ற மஹான்களுக்கு அது ஒரு நிமிட விஷயமாக சம்பவித்திருக்கலாம்) ஆனால் சாதாரண ஜீவாத்மாக்களுக்கு மெல்ல மெல்ல நீண்ட கால அப்பியாசத்தினாலும் ஆத்ம விசாரணயினாலும் நிகழக்கூடியது.பரமனை மனதில் இருத்தி ஆத்ம விசாரணை ஆரம்பிக்க வேண்டும்.அப்படி தொடர்ந்து செய்யும்பொழுது நாம் இகலோக வீட்டிலிருந்து அகன்று பிரம்மத்தை நெருங்கி விடுவோம். ஆத்ம விசாரணை முடிந்து பரமனுடன் ஐக்கியமாகும் நிலையில் நாம் மூன்றாவது வீட்டிற்குள் ஐக்கியமாகிறோம். அது தான் முக்தி- மோக்ஷம்.

பகவத்கீதை எட்டாம் அத்தியாயம் எட்டாம் சுலோகத்தில் கீதாசாரியன் கீழ்கண்டவாறு கூறுகிறான்:

                           

  अभ्यासयोगयुक्तेन चेतसा नान्यगामिना !

                             परमम् पुरुशम् ढिव्यम् याति प्रार्थानुविचिन्तयन्!!

            அப்யாஸயோகயுக்தேன  சேதசா  நான்யகாமினா !

            பரமம் புருஷம் திவ்யம் யாதி பார்த்தானுசிந்தயன் !!

” பார்த்தா, வேறு விஷயங்களில் மனம் செல்லாது, அப்பியாசம் எனும் யோகத்தோடு கூடிய சித்தத்தால் தேஜோமயமான பரம புருஷனை சிந்திக்கின்ற ஜீவாத்மா அப்புருஷனை அடைகிறான்.”

ஒரே கருத்தை திரும்ப திரும்ப சொல்லுவது அப்பியாசமாகிறது.நாள் தோறும் பரம புருஷனை நினைக்க, 'தான்' தான் இந்த உடல் அல்லது இந்த உடல் தான் 'தான்' என்ற நினைப்பு மறைந்து போய்விடுகிறது.ஒரு காய் பழமாகும் பொழுது- பக்குவம் அடையும் பொழுது பழம் மேல் தோலினின்று கழன்று பிரிவது போன்றது தான் ஆத்ம போதமும்.அந்தபக்குவப்பட்ட நிலையில் தேக உணர்ச்சியை கடந்து நிற்கிறது.

தொடர்ந்து  செய்யப்ப்டுகின்ற தியானம் மூலம் அப்பியாசி யாரை தியானிக்கிறானோ அவனாகவே ஆகிவிடுகிறான்.நிரந்தரம் தியானத்தில்—ஒரே நினைப்புடன் இருப்பவன்- எல்லா ஜீவஜாலங்களிலும் பரமனே குடிகொள்கிறான் என்ற மஹாதத்துவத்தை உள்வாங்கிக் கொண்டிருக்கிறவன்,

 பரமம் திவ்யம் புருஷம் யாதி

எல்லையில்லா-ஆதியும் அந்தமுமில்லா அந்த பரம புருஷனாகவே ஆகிவிடுகிறான்.ஆத்ம சாக்ஷாத்காரம் அங்கு நிகழ்கிறது.ஜீவாத்மாவும் பரமாத்மாவும் ஒன்றாகிவிடுகிறது.

பிரபஞ்ச தத்த்துவம் நிரூபிக்கப்பட்டு விடுகிறது.

இந்த மாதிரியான அப்பியாசத்தைக் குறித்து பகவான் ரமணர் கூறுவார்:

“நித்யனாக இருக்கும் ‘ தன்’னைப் பார்க்காமல் அனித்யமாக இருக்கும் சரீராதிகளைப் பார்த்து பிரமையுறுகிறவனுக்கு அந்த பிரமையை நீக்க சாதனை தேவை.

‘தன்’னைப் பார்க்கிறவனுக்கு தனக்கு அன்னியமாக ஒன்றும் காணாது.” அப்படிப்பட்ட பக்குவம் அடைந்தவனுக்கு சாதனை அப்பியாசம் தேவையில்லை. அந்த நிலைமையை அடையும்பொழுது அவன் பரமனுடன் ஐக்கியமாகி விடுகிறான்.

பகவான் சொல்லுவார்,” சாக்ஷாத்காரம் என்றால் ‘ பாவனாதீத சத்பாவ ஸ்திதி’( மனத்தின் எண்ணங்களுக்கு அப்பாற்பட்ட நன்னெறியான உத்தம நிலையில் உறைவதே

இப்படிப்பட்ட பாவனாதீத சத்பாவ ஸ்திதி சாமானியர்களுக்கு சாத்தியமா? பகவான் விடை கூறுகிறார்:

“ஆமாம், ஐயா, ( சாமானியர்களுக்கு) சாதனை அவசியம் தான்;ஆனால் எதற்கு சாதனை? ‘தான்’ எப்பொழுதும் எங்கேயும் இருப்பது. ‘தன’க்காக முயற்சி செய்து எங்கிருந்தோ கொண்டு வரவேண்டிய அவசியமில்லை.’தான்’ ‘தானாக’நிற்பதற்கு தடையாக இருக்கும் சரீரம் முதலிய மயக்கங்களை‘ நீக்குவதற்கே சாதனை.

உண்மையான ‘தன்’’னைப் பார்க்காமல் ‘தன்’னால் பார்க்கப்படுகின்ற  அசத்யமான சரீரம் முதலிய உலகே சத்யம் என்று நினைப்பதால் பிராந்தியேற்படுகிறது.இந்த பிராந்தி போவதற்குத் தான் சாதனையே தவிர ‘தன்னை தான்” அடைவதற்கு சாதனை எதற்கு? ‘தன்’னை’க் கண்டவனுக்கு அன்னியமாக எதுவும் காணப்படாது”.

இன்னொரு முறை பக்தர் ஒருவர் கீதையில் கர்மயோகத்தை பிரதானமாக கிருஷ்ணர் சொல்கிறாரே,பகவான்’ சாதனை’ முக்கியமில்லை என்கிறாரே என்று கேட்டதற்கு பகவான் கீதையின் 9ஆம் அத்தியாயம் 16 சுலோகத்தை உத்தரித்து சொல்லுவார், கிருஷ்ணனே சொல்லியிருக்கிறார்,” கர்மங்களில் முக்கியமான வேள்வி,அதன் கர்த்தா,அதன் மந்திரம்,அதன் உபகரணம் யாவும் தானே “அப்படியென்றல் என்ன அர்த்தம்? தன்னை மிஞ்சின கர்மங்கள் ஒன்றுமிலை என்று தானே?

                           

அஹம் க்ரதுரஹம் யஜ்ன: ஸ்வ்தாஹம் அஹ்மௌஷதம் !

                                    மந்த்ரோஹம் அஹமே வாஜ்யம் அஹமக்னிரஹம் ஹூதம்!!

வேதத்தில் விதிக்கப்பட்டுள்ள கர்தா கர்மமாகட்டும், ஸ்மிருதியில் சொல்லப்பட்டுள்ள யக்ஞமாகட்டும், பித்ருக்களுக்கு படைக்கப்படும் ஸ்வதா-உணவாகட்டும்,குணமடைய கொடுக்கப்படுகின்ற மருந்தாகட்டும்,நல்லது நடக்கட்டும் என்ற எண்ணமாகிய மந்திரமாகட்டும்,ஹோமத்தில் வார்க்கப் படுகின்ற வாஜ்யம் என்கின்ற நெய்யாகட்டும்,அந்த நெய்யை கொழுந்து விட்டு எரிய வைக்கின்ற அக்னியாகட்டும் ,ஹூதம் எனும் வேள்வி வேட்டல் எனும் வினையாகட்டும் எல்லாமே நான் தான்.ஆகவே என்னையன்றி வேறு என்ன கர்மம் உளது? ஆகவே எல்லாமே பிரம்மம் தான் என்று கிருஷ்ணர் கூறியுள்ளார். பிரம்மத்தை: நினைப்பதை விட மேலான கர்மம் என்ன உளது?.

அதே போல் நான்காம் அத்தியாயம் இருபத்தி நான்காம் சுலோகத்தில் கிருஷ்ணர் கூறுவார்:

செய்கின்ற வினைஅத்தனையும் பிரம்ம சொரூபமாகவே கருதுபவனை வினை கட்டுப்படுத்தாது“

பொருள்களனைத்தும் பிரம்மமே என்பது தான் சத்தியமான தத்துவம்.

இதை ‘பாரமார்த்திக திருஷ்டி’ என்பார்கள்.

பகவான் மேற்கண்ட கருத்துக்களை மற்றொருவிதமாக ‘உள்ளது நாற்பது-அனுபந்தம்’20 ஆம் சுலோகத்தி கூறுகிறார்   

இதயமலர்க் குகையகமா யிலகிறையே

 குகேசனென வேத்தப் பட்டோ

 நிதமனைய குகேசன்யா நெனுஞ்சோகம்

  பாவனைதா நின்னு டம்பிற்  றிதமுறுனா  நெனுந்திடம்போ லப்பியாச பலத்தாலத் தேவாய் நிற்கிற சிதையுடனா நெனுமவித்தை செங்கதிரோ நெதிரிருள்போற் சிதையு மன்றே

பரமனின் நிஜமான வாசஸ்தலம் நமது இதயமெனும் குகைதான்.பரமன் நமது இதயத்தில் வசிக்கும் தாமரையாக இருக்கிறான். இடைவிடாத சாதனையால்

“ நான் தான் அவன், அவன் தான் நான்” என்ற எண்ணம் நமது சிந்தனையில் உறைத்துவிடுமேயானால் இந்த உடல் தான் நான் எனும் மித்யா போதம் அழிந்து விடும்.இது எது போல் என்றால் சூரியன் உதயமாகும்பொழுது எவ்வாறு இருள் இல்லாதாகிவிடுகிறதோ அதுபோல்..

இதே கருத்தை யோகவாஸிஷ்டத்திலும் காணமுடிகிறது.

யோக வாசிஷ்டம் 5 ஆம் அத்தியாயம் 78 பகத்தில் 38 ஆம் சுலோகத்தில் : வசிஷ்டர் சொல்லுவார் : தொடர்ந்து நிஜமான இதயத்தில் குடிகொள்ளும் நான்-சர்வ ஞானம் ’ மனதின் சிந்தைகளில் லயிக்கும்பொழுது , அங்கு மனோ நிக்ரகம் நிகழும்.ஆது தான் ஆத்ம சாக்ஷாத்காரம்.

ரமணஜோதி 7

தாயே கோவில்

இரண்டு மாதங்களுக்குப் பின்.அவர் மாந்தோப்பிலும்,பலாத்தோப்பிலும் கோவிலை சுற்றியுள்ள மற்று சில சிறு சிறு தோப்புக்களில் வசித்து வந்தார்.அந்தக் காலத்தில் தான் அவரது தந்தையின் சகோதரர் நெல்லியப்ப ஐய்யர் அவரைக் காண நேர்ந்தது. அவர் எவ்வளவு வறுபுறுத்தியும் ரமணர் அவர் கூட ஊர் திரும்ப  இணங்கவில்லை.

நெல்லியப்ப ஐய்யர் ஊர் திரும்பி ரமணரின் தாயாரான அழகம்மையிடம் கூற அழகம்மை தனது மூத்த மகனான நாக ஸ்வாமியைக்  கூட்டிக்கொண்டு திருவண்ணாமலை வந்து சேர்ந்தார்.

தாயாரின் தீனமான வேண்டுதல்களுக்கும் அழுகைக்கும் ரமணரின் மவுனமே பதிலாக இருந்தது.

கடைசியில் அங்கு கூடியிருந்தவர்களில் யாரோ ஒருவர் பகவானிடம் “நீங்கள் உங்கள் மௌனவிரதத்தை கலைக்க வேண்டாம்.ஒரு பேப்பரில் உங்கள் பதிலை எழுதிக் காட்டுங்களேன்” என்று கூற பகவான் பேப்பரில் கீழ்க்கண்டவாறு எழுதிக்காண்பித்தார்

“ஒருவருடைய பூர்வ கர்மங்களை அனுசரித்து,அந்த பரமாத்மா ஒவ்வொரு ஆன்மாவினுடைய விதியை நிர்ணயிக்கிறான்.யார் எவ்வளவு முயற்சித்தாலும் எது நடக்கக் கூடாது என்று நிர்ணயிக்கப்பட்டிருக்கிறதோ அது நடக்காது.நீங்கள் எவ்விதம் முயற்சிப்பினும் நடக்க வேண்டியது நடந்தே தீரும்.இது உறுதி.ஆகவே மௌனமாக நடப்பதை பார்த்துக்கொண்டிருப்பது தான் சிறந்த வழி.”

அழகம்மை மிகுந்த வருத்தத்துடன் ஊர் திரும்பினார்கள்.

அதற்குப்பின் பகவான் சிறிதுகாலம் வெவ்வேறு குகைகளிலிருந்துவிட்டு கடைசியாக விரூபாக்ஷ குகையில் சென்று வாசம் செய்யலானார்.அங்கு அவர் பதினேழு வருடம் வசித்து வந்தார்.

ஆரம்ப காலங்களில் அவர் பேசவேயில்லை.நாளாக நாளாக திருவண்ணாமலையிலிருந்து ஜனங்கள் பகவானை தரிசிப்பதற்காக குகைக்கு வரத்தொடங்கினர்.மனிதர்கள் மட்டுமல்ல குரங்குகளும் அணில்களும் கூட ரமணரால் ஈர்க்கபட்டு அவரிடம் வந்தன.பகவான் கையிலிருந்து தானியங்களை சாப்பிட்டுவிட்டுப் போகும்.அதே போல் சிறு குழந்தைகளும் மலையேறி பகவானிடம் வந்தார்கள்.

அழகம்மையும் இரண்டு மூன்று முறை பகவானிடம் வந்து போனார்கள்.அப்படி ஒரு முறை வந்த போது அவருக்கு டைஃபாடு காய்ச்சல் பிடித்துக் கொண்டது. சில காலங்களுக்கு முன் ஊர் திரும்ப முடியாது என்று கடுமையாக நடந்து கொண்ட பகவான் ராப்பகலாக கண் விழித்து தன் தாயாரை கவனித்துக் கொண்டார்.

இது பலருக்கும் ஆச்சரியத்தை விளைவிக்கக் கூடும்.யோசித்துப் பார்த்தால் இதில் ஆச்ச்ரியப் படுவதற்கு ஒன்றுமேயில்லை என்று தெரியவரும்.

எல்லா மகான்களுமே தாய்க்கு தன் உள்ளத்தில் ஒரு தனி இடம் ஒதுக்கியிருந்தார்கள்.

ஆதி சங்கரர் தன் தாயாரின் கடைசி காலத்தில் எங்கிருந்தோ ஓடி வரவில்லையா?

பகவான் ராமகிருஷ்ணர் தன் மனைவியே தாயாராக நினைத்தார் என்பது மற்றொரு அதிசயம்.

ஆனால் யோசித்துப் பார்த்தால் அதிலும் அதிசயம் ஒன்றுமில்லை.

மனைவியின் இன்னொரு பெயர் ஜாயா.

ஜாயா என்றால் ஜனிப்பிப்பவள் என்று பொருள்.

மனைவி கணவனை உள் வாங்கி அவனையே அவனுக்கு ஆண் உருவத்திலோ பெண் உருவத்திலோ பெற்றுக் கொடுக்கிறாள்.ஆகவே அவள் அவனுக்கு “ஜாயா” ஆகிறாள்.

தமிழ் வாக்கு ‘தாயில் சிறந்த கோயில் இல்லை”

1916-ல் அழகம்மை பகவானுடனேயே தங்குவதற்கு திருவண்ணாமலைக்கு வந்து விட்டார்கள். சிறிது நாட்களுக்குப் பின் அவரின் இளைய சகோதரர் நாக சுந்தரமும் திருவண்ணாமலைக்கு வந்துவிட்டார்.அழகம்மையின் வரவிற்குப் பின் சிறிது நாட்களில் பகவான் விரூபாக்ஷ குகையிலிருந்து மலையில் சிறிது மேலே போய் ஸ்கந்தாஸ்ரமத்தை ஏற்படுத்தினார்..அழகம்மை பகவானிடமிருந்து ஆன்மீகத்தில் நிறைய பயிற்சி எடுத்துக் கொண்டார்கள். நாக சுந்தரம் சன்யாசம் வாங்கிக்கொண்டு நிரஞ்சனானந்த ஸ்வாமி என்ற பெயரில் அழைக்கப் பட்டார்.அழகம்மை பகவானிற்க்கும் மற்றவர்களுக்கும் உணவு சமைக்க ஆரம்பித்தார்கள்.

அன்று அழகம்மை பற்றவைத்த அடுப்பு அணையாமல் இன்னும் எரிந்துகொண்டு இருக்கிறது. வருவோருக்கெல்லாம் உணவு வழங்கப்பட்டு வருகிறது.

1922-ல் அழகம்மை விதேக முக்தியடைந்தார்.

மலை மீது அவர் உடலை அடக்கம் செய்ய சட்டம் அனுமதிக்காததால் மலையடிவாரத்தில் அடக்கம் செய்தார்கள்.

அந்த இடம் இன்று ரமணாஸ்ரமத்திற்குள் இருக்கும் ‘மாத்ருபூதேஸ்வரர்' ஆலயமாக திகழ்கிறது.

ரமணரின் தாய் பக்திக்கு அவர் மாத்ரு பூதேஸ்வரர் ஆலயம் கட்டும் போது எடுதுக்கொண்ட அக்கறையே சான்று.

ஆலயம் கட்டுகின்ற காலங்களில் பகவான் ஒவ்வொரு நிகழ்ச்சியிலும் தனது ஆலோசனைகளை கூறி ஆசீர்வதிப்பார்.இரவு நேரங்களில் கட்டுமானங்களை சுற்றி சுற்றி வருவார்.அதனாலேயே அந்த இடம் மேலும் புனிதம் அடைந்திருக்க கூடும். இன்று ரமணாசிரமத்திற்கு செல்பவர்களுக்கு மாத்ருபூதேஸ்வரர் ஆலயத்திற்குள் கிடைக்கின்ற அலாதியான மன அமைதி பகவானின் ஆசீர்வாதத்தினால்  உண்டானதாகத் தான் இருக்கும்.

கருங்கல்லினால் ஸ்ரீ சக்ர மேரு செதுக்குவதில் ஸ்ரீ ரமணர் மிகுந்த அக்கறை காட்டி வந்தார்.இது சுமார் ஒன்றரை அடி சதுரத்தில் அதற்கு தகுந்த உயரத்தில் செதுக்கப் பட்டது.இந்த ஸ்ரீ சக்ரம் மாத்ருபூதேஸ்வரர் கோயிலில் கர்ப்பக் கிருகத்தில்

பிரதிஷ்டை செய்ய்யப்பட்டுள்ளது.கும்பபிஷேகம் ஆனவுடன் நடந்த ஸ்ரீ சக்ர பூஜையின் போது பகவன் இரவு உணவிற்கு கூட போகாமல் உட்கார்ந்திருந்தார். பகவானின் கையாலேயே பிரதிஷ்டை செய்யப் பட்டு ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட மிகவும் புனிதமான ஆலயம் மாத்ருபூதேஸ்வரர் ஆலயம்.

சிறிது நாட்களுக்குப் பின் பகவான் ரமணர் ஸ்கந்தாஸ்ரமத்திலிருந்து கீழே மலையடிவாரத்திலிருக்கும் ஆசிரமத்தில் வந்து தங்கி விட்டார்.

அஷ்டாவக்ரமணிகள் மணி 2 ஓசை 4

அஷ்டாவக்ர மணிகள்

மணி 2          ஓசை 4

கர்த்ருத்ர்வம்-போக்த்ருத்வம்

ஜனகன் ‘ நான் முக்தி பெற வேண்டுமென்றால் என்ன செய்ய வேண்டும் ?’ என்று கேட்ட்தற்கு அஷ்டாவக்கிரர் ஆரம்பத்திலேயே, ‘இந்த்ரிய விஷயங்களை விஷமெனத் த்யஜிக்க வேண்டும். அது மட்டும் போதாது;  க்ஷமை, நேர்மை, தயை,போதுமென்ற மனப்பாங்கு, அதனாலுண்டாகின்ற சந்தோஷம், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக சத்தியம் பிறழாமை என்கின்ற குணங்களை அமுதெனப் பருக வேண்டும் .’ என்றார்.

 ‘நீ தேஹமல்ல, நீ பஞ்சபூதங்களுமல்ல; நீ எந்த வர்ணத்தை சேர்ந்தவனுமல்ல; நீ பிரம்மசாரி முதலிய எந்தவொரு ஆசிரமத்தைச் சேர்ந்தவனுமல்ல. நீ சர்வசாக்ஷி மட்டும் தான் ‘

இதே கருத்தை ஹஸ்தாமலகனும்  ஆதி சங்கரனின் ‘ நீ யார்?” என்ற கேள்விக்கு பதிலாகச் சொல்கிறான்.

ஆதி சங்கரர் கேட்டார்:

कस्तवम् शिशो, कस्य कुतोसि गन्ता

किम् नाम् ते त्वम् कुत् आगतोसि !

एतन्मयोक्तम् वद चार्भकत्वम्

मत्प्रीतये प्रीतिविवर्धनोसि !

கஸ்தவம் சிசோ, கஸ்ய குர்தொஸி கந்தா

கிம் நாம் தே த்வம் க்ருத ஆகதோஸி!

ஏதன்மயோக்தம் வத சார்பக்த்வம்

மத்ப்ரீதயே ப்ரீதிவிவர்தனோஸி!!

பகவான் ரமணரின் மொழிப் பெயர்ப்பு:

இங்குறு நீயார் பிள்ளாய் யாருடை மைந்த நீதா

நெங்குசெல் கின்றா யுன்பே ரென்ன நீ யெங்கி ருந்து

மிங்குவந் தனையென் நுள்ள மின்புற விசைப்பா யென்று

சங்கரனவிலப் பாலன் சாற்றிட வாய்தி றந்தான்.

ஹஸ்தாமலகன் சொன்னான்:

नाहम् मनुष्यो न च देवयक्षौ

न ब्राह्मणक्षत्रियवैश्य्स्शूद्रा: !

न ब्रह्मचारि न ग्रुहि वनस्थो

भिक्षुर्न चाहम् निजबोधररूपह:

நாஹம் மனுஷ்யோ ந ச தேவய்க்ஷோ

ந ப்ராஹ்மணக்ஷத்ரியவைஸ்யசூத்ர: !

ந ப்ரஹ்மசாரி ந க்ருஹி வனஸ்தோ

பிக்ஷுன சாஹம் நிஜபொதரூபஹ: !!

ரமணர் இதை கீழ்க்கண்டவாறு மொழிபெயர்த்துள்ளார்:

--பாலன் சாற்றிட வாய்தி றந்தான்

நரனலன் சுரனி யக்க நானல் நந்த ணன்மற்

றரசனும் வணிகன் சூத்ர நல்லனற் பிரம சாரி

கிரகியும் வான ப்ரத்தன் கேட்கல் சன்னியாசி

நிரையினி லாரு மல்லே நிசபோத வடிவனாமே !

‘ நீ’ அல்லது ‘நான்’ எந்த வர்ணத்தையும் சேர்ந்தவனல்ல; எந்த ஆசிரமத்தையும் சேர்ந்தவனல்லன்; அப்படியென்றால் நான் யார்? நான் நிஜ போத சொரூபமான சத் சிதானந்தமான பிரம்மமே’

மேலும் அஷ்டாவக்கிரர் கூறுவார்:

धर्माधर्मा सुखम् दु:खम् मानसानि न ते विभो !

न कर्ताअसि न  भोक्ताअसि मुक्त एवासि सर्वदा !!

தர்மாத்ர்மா சுகம் துக்கம் மானஸானி ந தே விபோ !

ந கர்தாஅசி ந போக்தா அசி முக்த ஏவாஸி ஸர்வதா  !!

“நன்மை, தீமை, மற்றும் சுகம்- துக்கம் என்பன மனதின் செய்கையால் விளைவை; ‘நீ’ உளவாக்குவதல்ல. எங்கும் நிறைந்திருக்கும் பரமாத்மாவே ‘நீ’ . கர்த்தாவும் அல்ல; போக்தாவும் அல்ல. ’நீ’. எப்பொழுதும் முக்தனாகவேயிருக்கிறாய்.”

அஹம் இருப்பது வரை அது எதையாவது செய்து கொண்டிருக்கும்; அல்லது செய்தவற்றின் பலனை அனுபவித்துக்கொண்டிருக்கும். அஹம் புற உலகுடன் தொடர்பு கொள்ளும்பொழுது அஹம்காரம் ஜனிக்கின்றது. ‘நான் அதைச் செய்தேன்; இதைச் செய்தேன்’ என்று சொல்ல/எண்ண வைக்கிறது

அதே அஹம் உள்ளத்தில் நான் சந்தோஷமாக இருக்கிறேன்; ருசிக்கிறேன்; நான் வருந்துகிறேன் என்றெல்லாம் எண்ண வைத்து ‘போக்தா’ என்ற உணர்வை உண்டு பண்ணுகிறது.

இந்த இரண்டு உணர்வுகளும்- ‘நான் செய்கிறேன் என்ற கர்த்த்ருத்த்வ’ மனப்பாங்கும் ‘நான் அனுபவிக்கின்றேன்’ என்ற எண்ணமும்- ‘போக்த்ருத்வ’ மனப்பாங்கும் சேர்ந்து பொய்யான அஹம்காரத்தை உளவாக்கின்றது.

;அஹம்; சும்மா இருப்பதில்லை; புறப் பிரபஞ்சத்தில் செயல்படும் பொழுது அது நல்லவைகளையும் நாடுகின்றது; தீயவைகளையும் நாடுகின்றது. ‘  நான் கர்தா’ என்கின்ற எண்ணம் உள்ளவரை நல்லது-கெட்டதுகளில் ஈடுபடாமல் இருக்க இயலாது. அப்படி ஈடுபடும்பொழுது அதன் பலன்கள் இன்பம் உளவாக்குவதாகவோ துன்பம் உளவாக்குவதாகவோ இருக்கும். அவையின் தாக்கத்திலிருந்து தப்பிக்க இயலாது.

இந்த ‘இரட்டை’ களின் தாக்கம்  அஹத்தை அலைக்கழிக்கத்தான் செய்யும்.

ஆனால் இந்த இரட்டைகள் மனதின் உற்பத்திகள் தானே தவிர, ஆத்மாவிற்கு- நிஜ ‘நானுக்கு’ எந்த தொடர்பும் உடையதல்ல. ‘நான்; வெறும் சாக்ஷி மாத்திரம் தான்.

நன்மை-தீமை என்பது அஹம் புத்தியின் உற்பத்தி என்றால் இன்ப-துன்பங்கள் மனோ விருத்தியின் விளைவுகள் ஆக உள்ளது.

அஷ்டாவக்கிரர் ஜனகருக்கு அளித்த உபதேசங்களில் மிகவும் முக்கியமான ஒன்று இந்த இரு வரிகளில் அடங்கியுள்ளது. மனிதன்- அல்லது ஜீவாத்மாக்கள் எதிர்க்கொள்ளும் இன்ப- துன்பங்களுக்கும் சுக-துக்கங்களுக்கும் அடிப்படைக் காரணம் ‘தேக-மனோ’ சிக்கலை உணராதது தான்.

இன்னும் தெளிவாகச் சொல்லப்போனால், ஸ்தூல சரீரமும் அதனில் குடியிருக்கும் புத்தியஹங்கார சித்தமும் தான் ‘ நான்’ என்ற எண்ணமும் தான் இதற்கெல்லாம் காரணம். இந்த எண்ணத்திற்கு உரமூட்டுவது, மனோ-புத்தியஹங்காரத்தின் தூண்டுதலால் ஆற்றப்படும் கர்மங்களையெல்லாம் ‘  நான்’ ஆற்றியதாக எண்ணும் கர்த்த்ருத்துவ மனப்பாங்கும், அந்த கர்மங்களினால் விளையும் வினைப் பயன்களை ‘நான்’ அனுபவிப்பதாக நினைக்கும் போக்த்ருத்துவ மனப்பாங்கும் தான்.’

இந்த எண்ணங்கள் தான் ‘இது சரி’ ‘இது தவறு’ என்றும் ‘ இது இன்பம் பயிர்க்கின்றதென்றும் இது துன்பம் படைக்கின்றதென்றும்’ எண்ணத் தூண்டுகிறது. இந்த எண்ணங்களெல்லாமே மனதின்= புத்தியின்= அஹம் காரத்தின் படைப்புக்களே.

உண்மையில் ‘நான்’ நடப்பதில்லை; நினைப்பதில்லை; உண்பதில்லை;பேசுவதில்லை; ஏன்? மூச்சுக்கூட விடுவதில்லை. எல்லாமே அந்த விசுவாத்மாவின்- பரமாத்மாவின் செய்கைகளே. இந்த ஸ்தூல சரீரம் பரமாத்மாவின் ஒரு கருவி மாத்திரமே. ஆகவே எந்த செயலும் ‘நான்’ செய்வதில்லை.

ஆனால் ஸ்தூல சரீரத்தில் பிரவேசித்துவிட்ட ஆத்மா தனக்கும் பரமாத்மாவிற்குமுள்ள வேறுபடுத்த முடியாத- பிரிக்க முடியாத உறவை மறந்து விடுகிறது. தன்னை ஸ்தூல சரீரத்துடன் இணைத்துக்கொண்டு அதன் பரிமிதிகளுக்கு- எல்லைகளுக்கு ஆட்பட்டு தன்னைத் தானே ஏமாற்றிக்கொள்கிறது.

‘ ஆகவே, ஜனகா, எந்த நிமிடம் நீ இந்த உண்மையை உணருகிறாயோ, அந்த நிமிடமே நீ முக்தியடைந்தவனாகிறாய்’.

அஷ்டாவக்கிரர் இந்தக் கருத்தை அடுத்த வரிகளில் மேலும் தெளிவாக்குகிறா’நார்:

ஏகோ த்ருஷ்டாஸி ஸர்வஸ்ய முக்தப்ராயோஅஸி ஸர்வதா!

அயமேவ ஹி தே பந்தோ த்ருஷ்டாரம் பஸ்யஸிதரம்!!

एको द्रुष्टासि सर्वस्य मुक्तप्रायोसि सर्वदा !

अयमेव हि ते बन्दो द्रुष्टारम् पश्यसितरम् !!

‘நான்’ கர்தாவுமல்ல; போக்தாவுமல்ல என்றால், ‘நான்’ யார்?இந்த கேள்விக்கு அஷ்டாவக்கிரர் பதில் கூறுகிறார்:

‘நீ எல்லாவற்றையும் காண்கின்ற ஒரே ஒருவன்- ‘நீ’

 நீ காண்கின்ற எதனாலும் பாதிக்கப்படாதவன்; பந்திக்கப்படாதவன்.  நீ பந்திக்கப்படுவதெல்லாம் ‘நான் காண்பவனிலிருந்து வேறுபட்டவன்; நான் காணப்படும் காட்சிகளிலிரும் மாறுபட்டவன்’ என்ற நினைப்பு மட்டும் தான்.’

நம்முள்ளிலிருந்து கொண்டு ஒளிவீசி நம் இந்திரியங்களையும், மனது, மற்றும் புத்தியையும் செயல்படுவதற்கு உதவுவதும் இந்த ஆத்மா தான் .கண், காது, நாசி போன்ற இந்திரியங்களெல்லாம் அவன்- ஆத்மா பயன்படுத்தும் கருவிகளே. புறப் பிரபஞ்சத்திலுள்ள வஸ்துக்களைக் காண்பதற்கும் உணருவதற்கும், உணர்ச்சிவயப்படுவதற்கும் நினைப்பதற்கும் ஆன கருவிகளே.

ஆகவே ஆத்மா மட்டும் எல்லாவற்றையும் காண்கின்றவன். இதே ஆத்மா தான் பிரபஞ்சத்திலுள்ள எல்லா வஸ்துக்களிலும், ஜீவராசிகளிலும், அசேதன வஸ்துக்களிலும் நிறைந்து நிற்கின்றது. அது ஒன்றே.—ஏக சாக்ஷி. ஆகவே ‘தத் த்வம் அஸி’- அது நீயாக இருக்கிறாய்..

ஒரே ஒரு வித்தியாசம்—ஸ்தூல சரீரத்திலிருக்கும் மனோ-புத்தி இந்திரியங்கள் வசமாகியுள்ள நீ உன்னை அந்த சர்வ சாக்ஷியிலிருந்து வேறாகக் காண்கின்றாய் என்பது தான். இந்த நீ சூழ்நிலைகளினால் இந்திரியங்களின் தாக்கத்தால் உருவாக்கப் பட்டிருக்கிறாய்.

ஆத்மா- பரமாத்மா-சத் சிதானந்தன் மட்டும் தான் உண்மை. மற்றவையெல்லாம் மாயாமயக்கத்தினால் ஆத்மாவின் மீது படிந்த தூசு.  தூசை துடைத்து நீக்கிவிட்டால் உன் ஸ்வரூபம் உனக்குத் தெரியும்.

இந்தக் கருத்து கைவல்யோபனிஷத்தில் மிக வலிமையுடன் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது.

अपाणिपादोहम्चिन्त्यशक्ति;पश्याम्यचक्षु; श्रुणोम्यकर्ण:.

अहम् विजनामि विविक्तरूपो न चस्ति वेत्ता मम चित्सातहम् !!

அபாணிபதோஅஹம்; அசிந்த்யசக்தி;

பஸ்யாம்ய சக்ஷு சாஸ்ரோனோம்ய கர்ண:

அஹம் விஜனாமி விவிக்தரூபோ

ந சஸ்தி வேத்தா மம சித்-சாத-அஹம் !!

‘ எனக்கு கால்களில்லை; கைகளில்லை; நினைத்துப் பார்க்க இயலாத சக்தி நான்; கண்களில்லாமல் காண்பவன்; செவிகளில்லாமல் கேட்பவன்; எந்த உருவமுமில்லாதவன்; எல்லாம் அறிந்தவன்; என்னை அறிந்தவன் யாருமில்லை;நானே எப்பொழுதும் மாசற்ற ஞானமாகவிருக்கிறேன்..’

அடுத்த வரிகளில் அஷ்டாவக்கிரர் சொல்கிறார்:

“ ஜனகா, நீ அஹங்காரம் எனும் காளசர்ப்பத்தால் தீண்டப்பட்டிருக்கிறாய்; ஆகவே,’ நான் செய்கிறேன்’ என்ற கர்த்ருத்வ எண்ணத்தில் ஆட்ப்பட்டிருக்கிறாய்.. ஆகவே ‘நான் கர்த்தா அல்ல’ என்ற அமுதைப் பருகு; நித்திய சந்தோஷத்தை அடைவாய்.”

 

அஹம் கர்தேத்யஹமானமஹாக்ருஷ்ணாஹிதம்ஸித: !

நாஹம் கர்தேதி விஸ்வாசாம்ருதம் பீத்வா சுகிபவ: !!

अहम् कर्तेत्यहमानमहाक्रुष्णाहिदम्शित: !

नाहम् कर्तेति विश्वासाम्रुत् पीत्वा सुखि भव !!

கர்த்ருத்வ மனோபாவம் அஹங்காரத்தின் வெளிப்பாடு; அது நமது எல்லா செயல்களிலும் பிரதிபலிக்கும்.’ நான் காண்கிறேன்’ ‘ நான் சொல்கிறேன்’, ‘நான் செய்கிறேன்’, ‘நான் நினைக்கிறேன்’,என்பன எல்லாமே அஹம்காரத்தின் வெளிப்பாடுகள் தான். இந்த பொய்யான அஹம்காரம் எழுவது எதனால் என்றால், நாம் நம்மை நமது கண்களாக, கால்களாக, கைகளாக, மனதாக, புத்தியாக நினைந்து அதனுடன் ஒன்றிப் போவதால்த் தான். இவை எதுவும் இல்லையென்றாலும் நீயிருப்பாய்.

மேலே குறிப்பிட்ட செயல்கள் யாவும் அதாது அவையவயங்களின் செயல்களே. ஆத்மாவாகிய ‘நீ’ இந்த செயல்களை உன் ஒளியால் பிராகாசிப்பிக்கின்றாய். அங்கங்களின் செயல்களை தனதாக மாற்றி ‘நான்; செய்தேன் என்று சொல்வது அஹம்காரத்தின் கரு.

இந்த கரு உருப்பெற்று செயல்படும் பொழுது அந்த செயல்களின் விளைவுகள் உன்னைத் தாக்குகின்றன. ‘நான் சந்தோஷப் படுகிறேன்’, நான் கோபப்படுகிறேன்’, ஒன்று கிடைத்தால் இன்னும் நிறைய வேண்டும் என்ற கிளர்ச்சி உண்டாகின்றது. அவைகளை அனுபவிக்க வேண்டும் என்ற உத்வேகம் உண்டாகிறது. இந்தக் கிளர்ச்சிகள் எப்படி காள சர்ப்பத்தின் விஷம் உயிரை அழிக்குமோ அது போல் ஆத்மாவை சாக்ஷாத்கரிக்கின்ற வாய்ப்பை தாமதப்படுத்துகின்றது; அழிக்கவும் செய்கின்றது.

இதிலிருந்து தப்பிக்க ஒரே வழி,’நான் கர்த்தா அல்ல’ என்ற எண்ணத்தை நம்மில் வலுப்பெறச் செய்யவேண்டும். அதற்கு இடைவிடாத அத்தியனம் தேவை.அசையாத நம்பிக்கை தேவை. இந்த விடா முயற்சியும் அசைக்க முடியாத நம்பிக்கையும் தான் காளசர்ப்பத்தின் விஷத்திற்கு மாற்று மருந்து; அது தான் அமுது. அதை உண்டால் விஷ முறிவு ஏற்படும்.

நரனலன் சுரனி யக்க நானல நந்த ணன் மற்

றரசனும் வணிகன் சூத்ர நல்லனற் பிரம்மசாரி

கிரகியும்  வான ப்ரஸ்தன் கேட்கல் சன்னியாசி

நிரையினி லாருமல்லே நிசபோத வடிவனாமே !

அஷ்டாவக்கிர முனிகள், மேலும் தொடர்கிறார்.

धर्माधर्म सुखम् दुखम् मानसानिन ते विभो

न कर्ताअसि न भोख्तासिसि मुक्त एवासि सर्वदा !

தர்மாதர்ம சுகம் துக்கம் மானசானி தே விபோ

ந கர்தாசி ந போக்தாசி முக்த ஏவாசி சர்வதா !

தர்மா--- தர்ம காரியங்கள்- நியாயமானவை= நல்லவை

அதர்மா—அதர்ம்மான காரியங்கள்- நியாயமல்லாதவை—கெட்டவை

சுகம்--  இன்பமதுக்கம்—துன்பம்

மனசானி—மனதை ஒட்டியது

தே விபோ--- நீ சம்பந்தப்படாதது

ந கர்தாசி—கர்த்தாவல்ல

 ந போக்தாசி—புஜிப்பவனும்—பயன் படுத்தப்வனும் அல்ல

முக்த—முக்தனாயிருக்கிறாய்

ஏவ—நிச்சயமாக

அசி—இருக்கிறை

சர்வதா—எப்பொழுதும்

நல்லது –கெட்ட்து, நியாய0 அநியாயம், இன்ப- துன்பம்  என்பவையெல்லாம் புத்தியையும் மனதையும் பொறுத்த்தே. அவைகளுக்கும் உனக்கும் சம்பந்தம் எதுவுமில்லை.

ரமணஜோதி 114

யார் பயன் பெற்றுள்ளார்?

     லாப நீ யிகபர லாபமி லெனையுற்று

   லாபமென் நுற்றனை யருணாசலா

எல்லோருடைய பரமமான இலட்சியமும் பரமனை அடைவதுதான். .வைஷ்ணவமாகட்டும் சைவமாகட்டும் எல்லா மதங்களின் நோக்கமும் ஒன்றே .இந்த இகலோக பிராரப்தங்களிலிருந்து விடுதலை வேண்டும்;.பரமனிடம் லயித்து நித்தியமான ஆத்ம சாந்தி பெற வேண்டும் என்பதே ஜீவாத்மாக்களின் ஒரே இலட்சியம். வழிகள் தான் மாறுபடுகின்றன. உன்னையடைந்து விட்டால் பரமானந்தம் கிடைத்து விடும் அதற்கு மேல் பெறுவதற்கொன்றுமில்லை. ஆகவே நீ தான் அறுதியான உறுதியான லாபம். அவ்வாறிருக்க நீ உன் பரம காருண்யத்தை என் மீது செலுத்தி என்னை உன் வசப்படுத்தி என்ன பயன் பெறுவாய்? என்கிறார் பகவான் ரமணர்.

சுயம்பிரகாசமான பரமனுக்கு மேற்பட்டதொன்றுமில்லை.இந்தக் கருத்தை பகவான் கிருஷ்ணர் கீதையில் இங்கனம் கூறுவார்:

ந மே பார்த்தாஸ்தி கர்தவ்யம் த்ரிஷுலோகேஷு கிஞ்சன !

நானவாப்தமவாப்தவ்யம் வர்த ஏவ ச கர்மாணி !!

‘பார்த்தா, மூவுலகிலும் எனக்கு செய்ய வேண்டிய கர்மங்கள் ஒன்றுமில்லை;அடையாத ஒன்று இனிமேல் அடைவதற்குமில்லை; இருந்தும் கர்மம் ஆற்றிக் கொண்டேயிருக்க்றேன்”

பரமனின் ஒரே கடமை எல்லோரிடமும் கருணை காண்பிபதும், எல்லோரிடமும் நீக்கமற நிறந்திருப்பதும் தான். பரமனிடம் லயித்து ஆத்மசாக்ஷாத்காரம் பெறும் வரை எல்லா ஆத்மாக்களும் குறையுள்ளவையே. யாரும் எல்லா பேறும் பெற்று விட்டோம் என்று மன நிறைவும் அடைய முடிபவதுமில்லை.

அப்படிப்பட்ட குறைகள் நிறைந்த என்னை அடைந்து அடைவதற்கு ஒன்றுமேயில்லாத நீ என்ன பலன் காணப்போகிறாய் ,அருணாசலா? இதுவல்லவோ “ஓங்காரப்பொருளாகிய, ஒப்புயர்வில்லா “உன் கருணை?என்று பகவான் வியக்கிறர்.

 இதையே மாணிக்கவாசகரும் கூறினார்,” நீ எனக்கு அளித்திருப்பது சர்வ வல்லமை பொருந்திய உன்னை; பெற்றுக்கொண்டிருப்பதோ இந்த அஞ்ஞானியான என்னை? இருவரில் யார் பயன் பெற்றுள்ளார் என்பதையும் நீயே அறிவாய். முடிவில்லா ஆனந்தானுபூதியை பெற்றுள்ள நானல்லவோ பாக்கியம் செய்தவன்?”

Bhagavat Gita on effects of pleasures

அநித்தியமான பௌதிக இன்பங்கள்

ये हि संस्पर्शजा भोगा दु:खयोनय एव ते |
आद्यन्तवन्त: कौन्तेय न तेषु रमते बुध: || 

All pleasures resulting from contact with material objects are causes for misery at the end.

பொருள் சுருக்கம் 

புலன்கள் பௌதிக பொருள்களுடன் தொடர்புகொள்ளும் பொழுது சில  இன்ப உணர்வுகளை உருவாக்குகின்றன.  ஆறாவது புலனாக செயல்படும்   மனம், மரியாதை, பாராட்டு,புகழ் , வெற்றி போன்றவற்றிலிருந்து இன்பத்தைப் பெறுகிறது. உடல் மற்றும் மனதின் இந்த இன்பங்கள் அனைத்தும் போகம் (பொருள் இன்பம்) என்று அழைக்கப்படுகின்றன.  இத்தகைய உலக இன்பங்கள் பின்வரும் காரணங்களுக்காக ஆன்மாவை திருப்திப்படுத்த இயலாமலுள்ளது:

 உலக இன்பங்கள்  வரையறைகளுக்குட்ப்பட்டவை, எனவே குறைபாடு அவற்றில் இயல்பாகவே உள்ளது. 

 ஒரு மில்லியனர் ஆனதில் ஒருவர் மகிழ்ச்சியை உணரக்கூடும், ஆனால் அதே கோடீஸ்வரர் ஒரு கோடீஸ்வரரைப் பார்த்ததில் அதிருப்தி அடைந்து, “எனக்கும் ஒரு பில்லியன் இருந்தால் மட்டுமே, நானும் மகிழ்ச்சியாக இருப்பேன்” என்று நினைக்கிறான்.  இதற்கு நேர்மாறாக, கடவுளின் பேரின்பம் எல்லையற்றது, எனவே அது முழுமையான திருப்தியை அளிக்கிறது.

 உலக இன்பங்கள் தற்காலிகமானவை.  அவை முடிந்ததும், அவை மீண்டும் ஒருவரை துயரத்தில் ஆழ்த்திவிடுகின்றன.  உதாரணமாக, ஒரு குடிகாரன் இரவில் ஆல்கஹால் குடிப்பதன் இன்பத்தை அனுபவிக்கிறான், ஆனால் மறுநாள் காலையில், ஹேங்ஓவர் அவருக்கு கடும்  தலைவலியைக் கொடுக்கிறது. ஆனால் கடவுளின் பேரின்பம் நித்தியமானது, ஒரு முறை அடைந்தால் அது என்றென்றும் இருக்கும்.

 உலக இன்பங்கள் நாளடைவில் தேய்மானம் அடையக் கூடியவை., எனவே அவை தொடர்ந்து தேய்ந்து கொண்டேயிருக்கிறது.  ஒரு புதிய அகாடமி விருது வென்ற திரைப்படத்தை முதன்முறை  பார்க்கும்போது, ​​நாம் மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைகிறோம், ஆனால் ஒரு நண்பரின் கட்டாயத்திற்காக  இரண்டாவது முறையாக அந்த படத்தைப் பார்க்க நேர்ந்தால், நமது மகிழ்ச்சி வறண்டு போகிறது.   அதை மூன்றாவது முறையாக பார்க்க வேண்டிவந்தால் , “எனக்கு எந்த தண்டனையும் கொடுங்கள், ஆனால் அந்த திரைப்படத்தை மீண்டும் பார்க்கும்படி என்னிடம் கேட்க வேண்டாம்” என்று கூறத் தோன்றும்.  பொருள் பொருட்களிலிருந்து வரும் இன்பம் நாம் தொடர்ந்து ரசிக்கும்போது குறைந்து கொண்டே செல்கிறது.  பொருளாதாரத்தில், இதை Law of diminishing returns என்பார்கள்.  ஆனால் கடவுளின் பேரின்பம் உணர்வுபூர்வமானது;  அது சத்-சித்-ஆனந்த் (நித்தியமானது; எப்போதும் புதியது; அதுவே தெய்வீக பேரின்பம்).  ஆகையால், ஒருவர் நாள் முழுவதும் ஒரே தெய்வீக நாமத்தை முழக்கமிட்டு, அதில் எப்போதும் புதிய  திருப்தியை அனுபவிக்க முடியும்.

 ஒரு ருசியான இனிப்பை அனுபவிக்கும் எந்த விவேகமுள்ள நபரும் அதை விட்டுவிட்டு அதற்கு பதிலாக மண் சாப்பிட தயாராக இருக்க மாட்டார்கள்.  இதேபோல், ஒருவர் தெய்வீக ஆனந்தத்தை அனுபவிக்கத் தொடங்கும் போது, ​​மனம் பொருள் இன்பங்களுக்கான அனைத்து சுவைகளையும் இழக்கிறது.  விவேகம் கொண்டவர்கள் பொருள் இன்பங்களின் மேற்கூறிய மூன்று குறைபாடுகளைப் புரிந்துகொண்டு, அவைகளிடமிருந்து விலகி செல்கிறார்கள்.

Vairagya Satakam 3

Vairagya Shatakam 3

Elusive contentment

The book can be divided into four parts grouping the important slogans.

 They are:

1. Elusive contentment in day- today life.

2. Desire 

3. Explaining the superiority of zeal,( Vairagyam)
4.Conclusion

1. Elusive contentment

Humans are all focused on achieving/ acquiring something or other  from childhood. This keenness to acquire arises out of a feeling that material acquisitions would provide security and enjoyment in the day- to- day life. But we are not able to discontinue this acquiring tendency at any point. We acquire one thing the desire for more of it or desire for something else crops up. We never reach the point of satisfaction that we achieved the desired security and happiness..
It is partly true that both are achievable  in the world. But that is just the tip of the iceberg. On the other hand, Those efforts brings along with the feeling of protection and happiness sadness and dissatisfaction. This is what this book explains

The more these two- security and happiness -brings along more of sorrows and insecurity. Items that are thought to provide security are also a cause for fear. The knowledge we have gained is not complete until we know these two aspects. It is with this semi-knowledge that samsara is experienced. The snake that appears on the rope occurs only in dim light. Similarly the half-knowledge that exists in worldly pleasures makes us experience misery. What we need to understand from this is that the world is a mixture of happiness, sorrow, fear and security. Ignorance of this does not mean that we are seeking pleasure while suffering.

In the first six verses Maharshi elaborately depicts the pathetic plight of a man who chases the elusive happiness. The scene created by the Maharshi ഡcenturies ago is applicable even today to a number of NRIs travel to Gulf countries and western nations to earn material resources. But at the end find themselves that they have not realised the much sought after material security nor the lasting happiness. Their journey is a race after mirage.

Let us see Maharshi says:

Verse 2

भ्रन्तम् देसमनेकदुर्गविसमम् प्रप्तम् न किन्चित्फलम् त्यक्त्व 

जतिकुलभिमनमुचितम् सेव क्र्त निस्फल ।

भुक्तम् मनविवर्जितम् परग्र्हेस्वसन्̇कय ककवत्

त्र्स्ने ज्र्म्भसि पपकर्मपिसुने नद्यपि सन्तुस्यसि 

ப்⁴ரந்தம் தே³ஸமனேகது³ர்க³விஸமம் ப்ரப்தம் ந கின்சித்ப²லம் த்யக்த்வ ஜதிகுலபி⁴மநமுசிதம் ஸேவ க்ர்த நிஸ்ப²ல .

பு⁴க்தம் மனவிவர்ஜிதம் பரக்³ர்ஹேஸ்வஸன்̇கய ககவத்

த்ர்ஸ்னே ஜ்ர்ம்ப⁴ஸி பபகர்மபிஸுனே நத்³யபி ஸந்துஸ்யஸி 2

bhrantam desamanekadurga visamam praptam na kincitphalam tyaktva jatikulabhimanamucitam seva krta nisphala ।

bhuktam manavivarjitam paragrhesvasaṅkaya kakavat
trsne jrmbhasi papakarmapisune nadyapi santusyasi   2 

Meaning of words

bhrantam = roamed;  desam = places; aneka = various; durga = difficult; visamam = obstacles; praptam = obtained; na = not
kincit = even a little; phalam = result/wealth; tyaktva = having given up; jati = birth in a caste
kula = lineage; abhimanam = pride; ucitam = proper
seva = service;krta = having performed; nisphala = fruitless; bhuktam = fed
mana = honor;vivarjitam = devoid of;paragrhesu = in others’ homes
asaṅkaya = hankering after gain;kakavat = like a crow;trsne = thirsting desire
jrmbhasi = increases;papakarmapisune = indicative of evil deeds; na adya api = not now even;santusyasi = satisfied

Short meaning

Travelling across many difficult and dangerous places brought me no wealth; giving up pride of lineage, I have served the rich in vain, without self-respect, in others’ homes; I have craved and eaten like crows in others’ homes; and still, oh Desire! instigator of wicked deeds, you prosper and even then remain unsatisfied

Explanation

I dug the earth in search of treasure.  I melted ore from the mountains (for gold).  I crossed the sea (in search of wealth).  I tried and pleased the kings (for wealth).  In the worship of mantras, I concentrated my mind and spent nights in the graveyard (to get enlightenment).  But I did not even get the broken penny.  Wow! Oh, Desire, Now, leave me alone.

 Now, leave me alone - you will be satisfied.

Verse 3

உத்க²தம் நிதி⁴ஸன்̇கய க்ஸிதிதலம் த்⁴மத கி³ரேர்த⁴தவோ நிஸ்திர்னஹ் ஸரிதம் பதிர்ன்ர்பதயோ யத்னேன ஸம்தோஸிதஹ் . மந்த்ரரத⁴னதத்பரேன மனஸ நிதஹ் ஸ்மஸனே நிஸஹ் ப்ரப்தஹ் கனவரதகோ’பி ந மய த்ர்ஸ்னே ஸகம ப⁴வ 3

उत्खतम् निधिसन्̇कय क्सितितलम् ध्मत गिरेर्धतवो निस्तिर्नह् सरितम्

 पतिर्न्र्पतयो यत्नेन सम्तोसितह् । 

मन्त्ररधनतत्परेन मनस नितह् स्मसने निसह् प्रप्तह्

 कनवरतको’पि न मय त्र्स्ने सकम भव ३

utkhatam nidhisaṅkaya ksititalam dhmata girerdhatavo nistirnah saritam patirnrpatayo yatnena samtositah । 

mantraradhanatatparena manasa nitah smasane nisah praptah

 kanavaratako’pi na maya trsne sakama bhava   3 

Meaning of words

utkhatam = dug;nidhi = precious metals;saṅkaya = in quest of;ksititalam = earth;dhmata = smelted;gireh = stones
dhatavah = precious metals nistirnah = crossed;saritam = oceans;patih = chief;nrpatayah = royal;yatnena = with effort;samtositah = favored
mantra = incantations;aradhana = worship
tatparena = utmost effort manasa = mentally;nitah = carried out;smasane = cramation grounds nisah = nights;praptah = achieved kanavaratakah = a broken cowrie api = even;na = not;maya = by me; trsne = desire; sakama = satisfied bhava = be

Meaning in short

Digging the earth for wealth, smelting the rocks for prcious metals, crossing the oceans, laboring to keep in favor of kings, chanting incantations with a totally absorbed mind in cremation sites,–brought me not even a broken piece of a glimmering shell. Oh Desire! therefore, remain unsatisfied

Explanation

.

Wandering through the impassable paths and wandering in many countries, I found no use.  It is useless to work for the pallor (rich), let alone the natural pride of the caste and clan.  Apart from selfishness, I had food in other homes, like crows, in fear.  Soaking in sinful deeds, foolishness!  You are not finished.

 Like a crow - even if it eats a crow, it will eat it for fear that it will be chased away.

Verse 4

க²லலபஹ் ஸோத⁴ஹ் கத²மபி தத³ரத⁴னபரைஹ் நிக்³ர்ஹ்யந்தர்ப³ஸ்பம் ஹஸிதமபி ஸுன்யேன மனஸ . க்ர்தோ வித்தஸ்தம்ப⁴ப்ரதிஹததி⁴யமன்ஜலிரபி

த்வமஸே மோக⁴ஸே கிமபரமதோ நர்தயஸி மம் 4

खललपह् सोधह् कथमपि तदरधनपरैह् निग्र्ह्यन्तर्बस्पम् हसितमपि सुन्येन मनस । क्र्तो वित्तस्तम्भप्रतिहतधियमन्जलिरपि

त्वमसे मोघसे किमपरमतो नर्तयसि मम् ४

khalalapah sodhah kathamapi tadaradhanaparaih nigrhyantarbaspam hasitamapi sunyena manasa । krto vittastambhapratihatadhiyamanjalirapi
tvamase moghase kimaparamato nartayasi mam   4  

Meaning of words

khala = wicked;alapah = talk;sodhah = shabby;kathamapi = somehow
tat = that;aradhanaparaih = servile attendance; nigrhya = suppressing
antarbaspam = tears;hasitam = smiling;api = even;sunyena = vacant
manasa = mentally
krtah = made;vitta = wealth;stambha = inactive;pratihata = dulled;dhiyam = intellect;anjalih = obeisance;api = also;tvam = you;ase = oh Desire!
moghase = with hopes thwarted;kim = what;aparam = other;atah = hence
nartayasi = dance;mam = me

Short meaning

Enduring somehow in servility the talk of the wicked; holding back tears; smiling with a vacant mind; bowing low to wealthy but stupid people; 

oh insatiable Desire! What other futile deeds would you have me dance in?

Explanation

In order to accept the theorists, I somehow tolerated their harsh words.  I suppressed my inner tears and smiled frantically.  I blunted the will and worshiped the fool.  Desire, vanity!  How many more ways will you haunt me?

Verse 5

அமிஸம் ப்ரனனம் துலிதபி³ஸினிபத்ரபயஸம்

க்ர்தே கிம் நஸ்மபி⁴ர்விக³லிதவிவேகைர்வ்யவஸிதம் . யத³த்⁴யனமக்³ரே த்³ரவினமத³னிஹ்ஸம்ஜ்னமனஸம் க்ர்தம் விதவ்ரிதை³ர்நிஜகு³னகத²பதகமபி 5

अमिसम् प्रननम् तुलितबिसिनिपत्रपयसम्

क्र्ते किम् नस्मभिर्विगलितविवेकैर्व्यवसितम् । यदध्यनमग्रे द्रविनमदनिह्सम्ज्नमनसम् क्र्तम् वितव्रिदैर्निजगुनकथपतकमपि ५

amisam prananam tulitabisinipatrapayasam
krte kim nasmabhirvigalitavivekairvyavasitam । yadadhyanamagre dravinamadanihsamjnamanasam krtam vitavridairnijagunakathapatakamapi   5 

Meaning of words

amisam = our;prananam = all the vital forces;tulita = unsteady;bisini = lotus
patra = leaf;payasam = water;krte = done;kim = what;na = not
asmabhih = by us;vigalita = depraved;vivekaih = conscience;vyavasitam = performed;yat = which;adhyanam = of the rich;agre = in the presence
dravinamada = pride of wealth;nihsamjna = stupefied;manasam = minds
krtam = committed;vita = without;vridair = shame;nijaguna = own virtues
katha = reciting;patakam = sin;api = even

Meaning in short

Our energies, as fickle as the water drops on the lotus leaf, we have spent with thoughtless abandon. In front of the rich, with their minds dulled by the arrogance of wealth, we have sinned by flattering ourselves

For our (unstable) breath of life, like water on a lotus leaf, renouncing rationality, what did Yam not do?  Shameless self-promotion for Ballistic Products and a great bargain on a neat little knife for you.

Verse 6

க்ஸந்தம் ந க்ஸமய க்³ர்ஹோசிதஸுக²ம் த்யக்தம் ந ஸம்தோஸதஹ் ஸோத⁴ து³ஹ்ஸஹஸிதவததபனக்லேஸ ந தப்தம் தபஹ் .

த்⁴யதம் வித்தமஹர்நிஸம் நியமிதப்ரனைர்ன ஸம்போ⁴ஹ் பத³ம் தத்தத்கர்ம க்ர்தம் யதே³வ முனிபி⁴ஸ்தைஸ்தைஹ் ப²லைர்வன்சிதஹ் 6

क्सन्तम् न क्समय ग्र्होचितसुखम् त्यक्तम् न सम्तोसतह् सोध

 दुह्सहसितवततपनक्लेस न तप्तम् तपह् ।

ध्यतम् वित्तमहर्निसम् नियमितप्रनैर्न सम्भोह् पदम् तत्तत्कर्म क्र्तम् 

यदेव मुनिभिस्तैस्तैह् फलैर्वन्चितह् ६

ksantam na ksamaya grhocitasukham tyaktam na samtosatah sodha duhsahasitavatatapanaklesa na taptam tapah ।
dhyatam vittamaharnisam niyamitapranairna sambhoh padam tattatkarma krtam yadeva munibhistaistaih phalairvancitah   6 

Meaning of Words

 = forgiven;na = not;ksamaya = forgiveness;grhocitasukham = comforts of home-life;tyaktam = renounced;na = not;samtosatah = with contentment;soDhA;duhsaha = inclement;sita = cold;vata = wind
tapana = heat;klesa = suffered inclement weather;na = not;taptam = heated
tapah = austerities;dhyatam = meditating;vittam = money;aharnisam = day and night;niyamita = controlled;prana = breath and vital forces;na = not
sambhoh = of Shiva;padam = feet;tattatkarma =those very acts;krtam = done;yadeva = which verily;munibhih = by reclusive saints;taistaih = those only;phalaih = of good results;vancitah = deprived of

Meaning in short

Forgiving out of weakness, giving up comforts of the home out of lack of fulfilment, tolerating the unbearable cold, wind, heat, without

fulfilling austerities, thinking of riches day and night with intense energy but not on Shiva’s feet,; thus have we performed the actions of the ascetic recluse

,Still our desire has not subdued. We have not felt the fulfillment of our desires. We are still unhappy. 

Explanation

We have not enjoyed mundane pleasures, but ourselves have been devoured by desires. We have not performed austeriries, but got scorched ourselves, nevertheless; time is not gone but we approach the end. Desires do not.

We are patient, not forgiving.  We renounced the comforts of home, not contentment.  We endure the hardships of extreme cold, storms, and deadly heat, but not for the sake of repentance.  During the day, we held our breath and meditated, not for wealth, not to reach the feet of Lord Shiva..  We did all the work that the sages do, but we did not get the benefit of it.

,