ரமணஜோதி 46

சுகமான உறக்கம்

சோம்பியாய்ச் சும்மா சுகமுண்டு றங்கிடிற்

சொல்வே றென்கதி யருணாசலா

மௌனமாக நீ  இருந்துவிட்டால்  நானும் சுகமாக உண்டும் உறங்கியும் இருந்து விட்டால் முக்தி கிடைப்பதற்கு என்ன வழி?

உறக்கத்தில் ஒருவிதமான அமைதியுள்ளது. ஆனால் அது நிஜமான அமைதியல்ல..

உறக்கத்திலிருந்து எழும்பொழுது நமது இஹலோக வாழ்க்கையின் இன்ப துன்பங்களெல்லாம் நம்மைப் பற்றிக்கொள்ளும். உறக்கத்தில்க் கூட நாம் காணும் சொப்னங்கள் நம்மை இன்ப துன்பங்களுக்கு ஆளாக்குகின்றன.

மௌனம் துவைத சிந்தனையிலிருந்து விடுபடுவதற்கான ஒரு மார்க்கம் தான். .தூக்கம்  மௌனத்திற்கான முதல் படிதான். ஏனென்றால் ஆழ்ந்த நித்திரையில் துவிதம் மறந்து மறைந்து நாம் தனியனாகிறோம்.

நாம் தூக்கத்திலிருந்து விழித்து எழும் பொழுது,”நேற்று நல்ல தூக்கம்;என்னை மறந்து தூங்கினேன்” என்று கூறுகிறோம் ”.என்னை மறந்து தூங்கினேன்” கூறுவதலாயே தூங்கும்பொழுதும் நான் விழித்துக் கொண்டிருந்திருக்கிறது என்பது புலனாகிறது. இல்லையென்றால் ‘என்னை மறந்து தூங்கினேன்” என்பது எப்படி தெரியும்.

ஆகவே தான் பகவான் ரமணர் ஜாக்ரத்,சொப்ன,சுஷுப்தி என்ற மூன்று நிலைகளிலும் “நான்” இருந்துகொண்டு தானிருக்கிறது. இவைகளுக்கு  மேலும் ஒரு அவஸ்தை இருக்க வேண்டும் என்கிறார். அந்த நிலையில் நான் ஏறக்குறைய மறைந்து விடுகிறது..அதை பகவான் ‘துரிய’ நிலை என்கிறார்.

அவஸ்தா த்ரயம் என்று குறிப்பிடப்படும் ‘ஜாக்ரத், சொப்ன’ சுஷுப்தி என்ற மூன்று அவஸ்தைகளிலும் துவித எண்ணங்கள் நம்முள்ளே இருந்து கொண்டு தானிருக்கிறது..

ஒருவிதமான அமைதியின்மை இருந்து கொண்டே தானிருக்கும்

சுஷுப்தி கூட நமக்கு அமைதியை தராது . நமது இலட்சியம் அதையும் தாண்டிய ஒரு அவஸ்தையாக இருக்க வேண்டும்.அதைத் தான் பகவான் துரியாவஸ்தை என்கிறார்

 துரியா அவஸ்தையைக் குறித்து தெரிந்து கொள்வதற்கு முன் அவஸ்தா த்ரயத்தை குறித்து ஒரு சிறிய விளக்கம் இந்த இடத்தில் தவறாகாது.

ஆதி சங்கரர் அவஸ்த த்ரயத்தைக் குறித்து கீழ்க் கண்டவாறு விளக்கியுள்ளார்.

ஜாக்ரத்:.

மாயையால் ஆவரணம் செய்யப்பட்டுள்ள நாம் சாதாரணமாக இருக்கும் நிலை இது. இந்த நிலையில் ‘ நான்” நம்மில் மிகவும் வலுவாக ஆட்சி செலுத்திக் கொண்டிருக்கும். இன்பம்-துன்பம்,விருப்பு-வெறுப்பு, நான்-  நீ; உயர்ந்தவன்- தாழ்ந்தவன், மேலானது-கீழானது என்கின்ற துவித மன உளைச்சல்களுக்கு ஆட்ப்பட்டிருப்போம். இந்த அவஸ்தை நமது ஸ்தூல சரீரத்தோடு மிகவும் சம்பந்தப்  பட்டுள்ள அவஸ்தை.

மாண்டூக்யோபனிஷத் இந்த அவஸ்தயைக் குறித்து கீழ்க் கண்டவாறு கூற்ப்பட்டுள்ளது:

ஜாக்ரைத-ஸ்தானோ பஹிஷ்-ப்ரஜ்னாய: சப்தாங்க ஏகோனவிம்சதி

முக: ஸ்தூல-புக் வைஷ்வானர ப்ரதமா பாதாஹ்

ஜாக்ரத் அவஸ்தயில், நமக்கு நம்மிலிருந்து வேறுபட்ட வெளி உலகம் தெரியும் இந்த அவஸ்தயில்,ஏழு அவயவங்களும்,பத்தொன்பது வாய்களும் உளன.அவைகள் மூலம் நாம் புற உலகத்தைக் காண்கிறோம்;அறிகிறோம்.

முதல் குணம் நாம் உடலால்-கர்மேந்திரியங்களல் உலகை அறிகிறோம்.நாம் சப்தாங்கங்கள் ஏழு உறுப்புக்களை உடையவர்களாகவும் இருக்கிறோம்.

அந்த ஏழு உறுப்புக்கள் என்ன,என்ன?

இது சம்பந்தமாக முண்டகோபனிஷத் கூறுகிறது:

அக்னிர்மூர்தா சக்ஷுஸீ சன்ற=ஸூர்யா,திசா ஸ்ரோத்ரே,வாக் விவ்ரிடாஸ்ச வேதாஹ; வாயுஹ் ப்ரானாஹ ஹிருதயம் விஸ்வம்சய,பாதாப்யம் ப்ரித்வி.ஈசா சர்வ-பூதாந்தராத்மா

இந்த பரமாத்மன்-ஈசா சர்வ பூதராத்மா எல்லா சராசரங்களிலும் அமர்ந்திருக்கிறான்.

சுயம் பிராகாசிகின்ற ஒளிர்ந்துகொண்டிருக்கின்ற சிரசும் (அக்னி மூர்தா) சூரிய சந்திரர்களை கண்களாகக் கொண்டவனும், திசைகலை காதுகளாகக் ,வேதங்களாகப்பட்ட வாக்குகளையுடையவனும், உலகம் முழுவதும் நிறந்திருக்கின்ற வாயுவை பிராணனாக கொண்டவனுமான அவனிற்கு உலகமே அவனது இதயம், புவி தான் அவனது பாதங்கள்.அவனே அந்தர்யாமி எனப்படுகிறான்

இவன்த்தான் விராட் புருஷன் என்ற வேதங்களில் வருணிக்கப் பட்டிருக்கிறான். இந்த விராட் புருஷனைத்தான் குருக்ஷேத்திரத்தில் அர்ஜுனன் கண்டான்;கௌரவ சபையில் சமாதானப் பேச்சுக்கு சென்ற கிருஷ்ணர் காண்பித்தார்.;இந்த மஹா புருஷனைத்தான் குழந்தையாக இருந்த கண்ணனின் வாயில் யசோதை கண்டாள்.

இந்த மஹாபுருஷனை வைஸ்வா நரன்-விஸ்வபுருஷன் என்று வேதங்களும் உபனிஷத்துக்களும் கூறுகிறது.

இந்த அந்தர்யாமி உயிரினங்களில் மட்டுமல்ல,உயிரில்லா கற்கள் போன்ற எல்லா வஸ்துக்களிலும் காணப்படுகிறது.,

ஒரே ஒரு வித்தியாசம்-பிரகிருதியின் குணங்களான சத்துவம்,ராஜசம்,தாமசம் வெவ்வேறு வஸ்துக்களில் வெவ்வேறு  நிலைகளில் காணப்படுகிறது.

அசேதனங்களான உயிரற்ற வஸ்துக்களில் தாமச குணம் மேலோங்கி நிற்கிறது. கொஞ்சம் கொஞ்சமாக ரஜொ-சத்துவ குணங்கள் விரிவடையும் பொழுது சேதனம் வெளிப்படுகிறது. இம்மாதிரியான மாற்றத்தின் முதல் படி தான் பிராணனின் வெளிப்பாடு. செடி-கொடிகளிலும் மரங்களிலும்  நாம் அசைவை காண்கிறோம்.ஆனால் அவைகளுக்கு சிந்தனா சக்தி இல்லை.பசிக்கும் பொழுது கத்துவதற்கோ,ஆபத்து வரும்பொழுது தப்பித்து ஓடுவதற்கோ அவைகளால் முடிவதில்லை பக்ஷி மிருகங்களில் தாவர இனங்களிலிருந்து மேலான சத்துவ குண வெளிப்பாடைக் காண்கிறோம்.

மனித வர்க்கத்தில் சத்துவம் முழுமையாக வெளிப்படுகிறது.

இதன் அடுத்த நிலை தான் ஆனந்த நிலை.அதை அடைவது தான் நமது இலட்சியம்.நமது மானவ நிலையில் சத்துவ குணங்கள் மேலோங்கி நின்றாலும் கூட ரஜொ-தமஸ் குணங்களின் தாக்கத்திலிருந்து பூரணமாக விடுபட முடிவதில்லை.அது அந்த விராட் புருஷன் ஒருவனுக்கே இயலும்.அவனில் துவைத மனப்பான்மை கிடையாது.எல்லாம் ஒன்றே;எல்லாம் “நான்”.அங்கு நீயில்லை,அவனில்லை. அஹம் மட்டும்தான்.அஹம் அஸ்மி..

பஹிஷ் ப்ரஜ்னா என்பது மூலம் நாம் நமக்கு புறம்பாக ஒரு உலகத்தை காண்கிறோம் என்பதை குறிக்கிறார்கள் நமது ரிஷி வரியர்கள்.அதே நேரத்தில் நமக்குள்ளே என்ன நடக்கிறது என்பதை தெரியாதவர்களாகவும் இருக்கிறோம்

வைஸ்வா நரனுக்குள்ளது போல் நமக்கும் பத்தொன்பது வாய்கள் உள்ளன.னாம் எதன் வாயிலாக பிற பொருள்க்களை உள் வாங்கி ஜீரணித்து நம்முள் லயிக்க வைக்கின்றோமோ அவையெல்லாம் வாய்கள் தான்.கண்களும் வாய்கள் தான்.ஏனென்றால் அவை காணுகின்ற காட்சிகளையும் பொருள்களையும் அதன் குணங்களையும் உள் வாங்கி  நமது உலகத்தின் பாகமாக,சிந்தனையின் பாகமாக செயல்களின் காரணிகளாக மாற்றுகின்றன அதே போல் காதுகள் நாம் கேட்கின்ற ஒலிகள்.சொற்கள் இவைகளை உள்வாங்கி நமது செயல்களின் மீது தாக்கம் செலுத்துகின்றன.

சத்துவ குணங்களுடைய ஆகாரம் என்றால் பால் காய்கனிகள் போன்ற உணவுப் பொருட்கள் மட்டுமல்ல. ஆகவே தான் சுத்த ஆஹாரம் சத்துவ குணப் பிரதானம் என்று சொல்லும்பொழுது காணுகின்ற காட்சிகள்,கேட்கின்ற செய்திகள், ஸ்பரிசதினால் உணர்கின்ற சுகங்கள் எல்லாமே சாத்வீகமாக இருக்க வேண்டும்.

ஐந்து ஞானேந்திரியங்கள்,ஐந்து கர்மேந்திரியங்கள்,ஐந்து காரணிகள் ஐந்து-ப்ராண,அபான,வ்யான,உதான,சமான,இவ்வாரு பதினைந்து வாய்கள்.மேலும், நான்கு அந்தக்கரண உபாதிகள்.-மனஸ்,புத்தி,அஹம்கார,சித்தம்.

இப்படி பத்தொன்பது வாய்கள் மூலம் உட்கொள்ளப்படுகின்ற ஆஹாரங்கள் நமது தனித்தன்மையை உருவாக்குகின்றன.

வெளி உலகை-இந்த பிரபஞ்ச்த்தை சிருஷ்டிக்கின்றதே இந்த பத்தொன்பது புலன்களினால் தான்

நமக்கும் ஞானிகளுக்கும் உள்ள வித்தியாசம் அவர்கள் இந்த புலன்களினால் பாதிக்கப்படுவதில்லை என்பது தான்.

வெளி பிரபஞ்சத்தை முழுவதையும் சிருஷ்டித்து பார்த்து அனுபவிக்கின்ற நம்மால் நம் உள்ளே என்ன இருக்கிறது என்று தெரிந்து கொள்ள முடிவதில்லை.

ஜாக்ரத் அவஸ்தயில் நாம்  நமது ஸ்தூல சரீரம் சம்பந்தப்பட்ட அறிவைத்தான் பெறுகிறோம், பயன் படுத்துகிறோம்.ஸ்தூல சரீரத்தை லிங்க சரீரம் என்றும் கூறுவார்கள் லிங்கம் எனறால் ஓரு குறியீடு-அவ்வளவு தான்.நமது ஸ்தூல சரீரம் ஒரு அடையாள சின்னம் மட்டும் தான்.அவை நிஜமல்ல.ஆகவே ஜாக்ரத அவஸ்தையில் நாம் உணருகின்ற எதுவும் உண்மையல்ல.

மற்ற இரு அவஸ்தைகளையும் தூரிய அவஸ்தையும் அடுத்த அஞ்சலில் பார்ப்போம். ...

விட்டால்,குஞ்சு தாயைக் கண்டு விட்டது போல் தத்தரிகிட,தத்தரிகிட என்று ஆனந்த நடனம் ஆடும்

ரமணஜோதி  45

ஆனந்த நடனமாடுவோமே

சொல்லாது சொலிநீ சொல்லற நில்லென்று

சும்மா விருந்தா யருணாசலா

முந்தைய அஞ்சலில் பகவான் அருணாசலனிடம்,"என்னை ஏற்றுக்கொண்டு ஆத்ம சாக்ஷாத்காரம் பெற உதவில்லையென்றால் என் கதி என்னாகும்?.கண்ணீரால் கரைந்து உருகி நைந்து போய்விடுவேன். ஆகவே நீ தான் என்னைக் காப்பாற்ற வேண்டும்”  என்று பக்தியின் பரமோன்னத நிலைக்குச் சென்று விண்ணப்பிக்கிறார் பகவான் ரமணர்.. அதற்கு அந்த அருணாசலன் என்ன பதில் கூறினான் தெரியுமா? மௌனம் தான் அவனது பதில்.  

சில சூழ் நிலைகள் சிந்தனைக்கும் வார்த்தைக்கும் அப்பாற்பட்டவையாக இருக்கும்..அதே போல் சில தத்துவங்களை விளக்குவதற்கும் சொற்கள் கிடையாது.

ஆகவே தான் பகவான் ரமணர் மௌனத்தை தன் மொழியாக வரித்துக் கொண்டார்.

தக்ஷிணாமூர்த்தியும் இதே மௌன பாஷையை உபதேச மார்க்கமாக எடுத்துக் கொண்டார்.மௌனம் என்பது பேசாமல் இருப்பது அல்ல;அதையும் கடந்த ஒரு விதமான ஒரு அமைதிப் பாதை.சீடனானாலும் பக்தனானாலும் சரி பகவான் அவனை கை பிடித்து அழைத்துக் கொண்டு போவது இந்தப் பாதையில் தான்.

பகவத் கீதையில் ஆத்ம சாக்ஷாத்கரம் அடைந்தவனைக்குறித்து பகவான் கிருஷ்ணர் கீழ்க்கண்டவாறு கூறியுள்ளார்:

யோகசன்யஸ்தகர்மாணாம் ஞானஸம்சின்னஸம்சயம்!

ஆத்மவந்தம் ந கர்மாணி நிபத்னந்தி தனஞ்சயா!!

                                      ப.கீ தை அத். 4 சுலோ 41

யோகத்தால் கர்மத்தை விட்டு,ஞாநத்தால் சம்சயங்களைக் களைந்து ஆத்ம சொரூபத்தில் ஐக்கியமாகி விட்டவனை கர்மங்கள் கட்டுப்படுத்த மாட்டா.

மீன் சேற்றுக்குள் புதைந்திருந்தாலும் சேற்றின் அழுக்கு அதன் மீது படிவதில்லை.ஓயாது கர்மம் செய்யினும் அதில் கட்டுபடாதவன் யோகி. இந்த உலகத்தையும் அதன் சிருஷ்டி ரகசியங்களையும் முழுவதுமாகத்  தெரிந்துகொண்டு எல்லா விதமான சந்தேகங்களும் நீங்கி ஏகமே அனேகமாகத் தென்படுகிறது ;எல்லாவற்றுள்ளும் இருப்பது ஒன்றே தான் என்ற வெளிவு ஏற்படுகிறது.

அப்படிப் பட்ட நிலையில் அந்த ஜீவனுக்கு ஒரு அலாதியான அனுபவம் ஏற்படுகிறது. அப்பொழு தென்படும் அமைதியை வார்த்தைகளால் விவரிக்க இயலாது. அதனால்த் தான் ரமணர் “பேசாமல் சும்மாயிரு“எங்கிறார். வார்த்தையால் கூறாமல் தனது மௌன மொழியில் நமக்கு தெரிவிக்கிறார்.

உனக்கு சொல்ல வேண்டியது ஒன்ற்மில்லை என்று அறிவுறுத்துகிறார் என்றும் கொள்ளலாம்

இதையே பகவான் கிருஷ்ணர் கீதையில் அர்ஜுனனுக்கு கீழ்க்கண்டவாறு கூறுகிறார்:

அஹமாத்மா குடாகேச ஸர்வபூதாசயஸ்தித: !

அஹமாதிஸ்ச மத்யம் ச பூதானாமந்த ஏவ ச !!

“எல்லா உள்ளத்து உறையும் ஆத்மா நானே;உயிர்களின் ஆதியும் இடையும்,அந்தமும் நானே” என்கிறார் கிருஷ்ணர்.

இதில் வியாசமுனிவர் உபயோகப்படுத்தியிருக்கும் ;குடாகேசா; என்ற சொல் மிகவும் ஆழமான வேதாந்த தத்துவத்தை சுட்டிக்காட்டுகிறது.

குடாகேசன் என்றால் தூக்கத்தை வென்றவன் என்று பொருள். நாம் எல்லோருமே ஜாக்ரத் அவஸ்தையில்க் கூட ஒரு வித தூக்கத்தில் தான் இருக்கிறோம்.எப்பொழுது நான் யார் என்று புரிந்து கொள்கிறோமோ அப்பொழுது நாம் விழித்துக் கொள்கிறோம்.ஆத்ம போதம்,ஆத்ம சாக்ஷாத்காரம் அடைந்து விட்டால் நமது தூக்கம் மயக்கம் மறைந்துவிடும்.எல்லோர் உள்ளிலும் பரமனேயிருக்கும்பொழுது விருப்பு வெறுப்புக்களுக்கு ஏது இடம்? விருப்பு வெறுப்புக்கள் இல்லையென்றால் சண்டை சச்சரவுகள் ஏது? அப்பொழுது நாம் பெறுகின்ற ஆனந்தம் சொல்லிலடங்கா;சொல்லவும் முடியா.

பகவான் ரமணர் இயற்றிய கீழ்க் கண்ட பாடல் ஜீவாத்மா-பரமாத்மா உறவை துல்லியமாக விளக்குகிறது:

வேடன் கைபட்ட புறவு விடப்படின்

காடும் கடந்துவிடும் என்னின்-நாடியகம்

வேடந்தான் வேறு அகல வேறான அக்காடும்

வீடாய் ஒடுங்கிவிடும்

இந்த பாடலில் பகவான் குறிப்பிடும் புறாவை போன்றது தான் நம் நிலையும்

இந்த மாயையான வேடனின் கையிலிருந்து நாம் விடு பட்டாலும்,பிராரப்த கர்மம் முழுவதையும் அனுப்வித்து தீரும் வரை இந்த உடலெனும் காட்டிலேயே தான் இருந்தாக வேண்டும்.

அதே போல் ஆத்மசாக்ஷாத்காரம் அடைந்து விட்டாலும் நாம் இந்த உலக வாழ்க்கையிலிருந்து பிரிந்து செல்ல முடியாது.அதுவரை இந்த உடலே நான் என்று எண்ணியது போக இந்த உடலும் நான் தான்,இந்த உலகிலுள்ள எல்லா சராசரங்களும் நான் தான்;ஏனென்றால் எல்லாவற்றிலும் –என்னிலும் உன்னிலும் –இருப்பது ஒரே பிரம்மம் தான் என்ற வெளிப்பாடு காரணம் நம் கண்ணோட்டம்தான் மாறுபடும்.

உள்ளது நாற்பது நூலிலும் பகவான் இதே கருத்தை வலியுறுத்தியுள்ளார்;

உடல் நானே தன்னை உணரார்க்கு உணர்ந்தார்க்கு;

உடலளவே நான்,தன் உணரார்க்கு-உடல் உள்ளே

தன்னுணர்ந்தார்க்கு எல்லை அறத் தான்ஒளிரும்

                             நான் இதுவே

இன்னவர்தம் பேதமென எண்.

ஆத்மாவை அறியாதவனுக்கும் அறிந்த ஞானிக்கும் ‘உடல் நானே’ என்ற உணர்வு ஒரேபோல் உள்ளது. முன்னவர் “உடலே நான் என்று எண்ணுகின்றனர்; பின்னவர் “உடலும் நானே” என்று எண்ணுகின்றனர்.’

இதே கருத்தை நாம் பகவத் கீதை பதிமூன்றாம் அத்தியாயம் 12-ஆம் சுலோகத்திலும் காண்கிறோம்:

ஞேயம் யத்தத்ப்ரவக்ஷயாமி யஞ்சாத்வா அம்ருதம்ச்னுதே

அனாதிமத்பரம் ப்ரஹ்ம ந ஸத்தன்னாசதுஸ்யதே

பகவான் கிருஷ்ணர் சொல்கிறார்: “அறியத்தக்கது எது,எதை அறிந்தால் ஒருவன் சாகாத்தன்மை அடைகிறான்,அது தான் ஆதியில்லாத பர பிரம்மம்.

அதை குறிக்கும் பொழுது,’உளது,இலது’ என கூட கூற முடியாதது”

பரபிரமம் தோன்றியுள்ளது, மறைந்து விட்டது என்று கூற முடியாது.அதற்கு தோற்றமும் கிடையாது ;மறைவும் கிடையாது. அதை பரோக்ஷானுபவத்தில் அறிய முடியாது. அபரோக்ஷானுபவத்தில் மட்டும் தான் அறிய முடியும்.

இதே உண்மையை பஜ கோவிந்தத்திலும் சங்கர பகவத் பாதாள் கீழ் க்கண்ட வாறு  கூறியுள்ளார்:

நளினீதள கத ஜலம் அதிதரளம்

தத்வத் ஜீவிதம் அதிசய சபலம்

வித்தி வ்யாத்யபிமான கரஸ்தம்

லோகம் ஷோகஹதம் ச சமஸ்தம்

மேலோட்டமாக பார்க்கும்பொழுது இதன் பொருள் எல்லொருக்கும் தெரிந்த உண்மை:

தமரையின் மீதுள்ள நீர்த் திவலை.எப்பொழுதும் இங்கும் அங்கும் அலைந்து கொண்டும் ஆடிக்கொண்டும் இருக்கும்.அதே போல் ஜீவாத்மாவின் இருப்பும் நிலயற்றதாக இருக்கிறது.எப்பொழுது இலையிலிர்ந்து கீழே விழுந்து விடுமோ என்பது போல்

பரமன் இந்த உலகை தன் உருவகமாகவே படைத்துள்ளார். இந்த உலக வாழ்க்கையெனும் தாமரை இலைய்லிருந்து அந்த நீர்த் திவலை விழுந்து விட்டால் அது அடஹன் மூலமான தண்ணீர் தேக்கத்தில் சேர்ந்து விடும்.ஜீவாத்மா பரமாத்மாவில் லயித்து விடும்

இந்த உண்மை பகவத் கீதையின் நாலு சுலோகங்களில் சூக்ஷ்மமாக காணப்படுகிறது

அஹம் சர்வஸ்ய ப்ரபவோ மத்த: சர்வம் ப்ரவர்த்தே!

இதி மத்வா பஜந்தே மாம் புதா பாவசமன் விதா !!

பகவான் கிருஷ்ணர் கூறுகிறார்:

நானே அனைத்திற்கும் பிறப்பிடம்;யாவும் என்னிடமிருந்தே விரிகின்றன;இதை அறிந்த ஞானிகள் என்னை அன்புடன் வாழ்த்துகின்றனார்.

மச்சித்தா மத்கதப்ராணா போதயந்த: பரஸ்பரம் !

கதயந்தஸ்ச மாம் நித்யம் துஷ்யந்தி ச ரமந்தி ச !1

தங்கள் மனதையும் வாழ்வையும் என்னில் லயிக்கவிட்டு, தான் ( நான்) யார் என்று ஒருவருக்கு ஒருவர் விளக்கிகொண்டு வாழ்வின் இன்பத்தை நுகர்கின்றனார்.

தேஷாம் சததயுக்தானாம் பஜதாம்.ப்ரீதிபூர்வகம் !

ததாமி புத்தியோகம் தம் யேன மாமுபயாந்தி தே!!

உள்ளன்போடும் உறுதியுடனும் பரமனை நினைப்பவர்க்கு பகவானின் சொரூபத்தையும் சிருஷ்டி தத்துவத்தையும் இன்னும் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்று ஆர்வம் உண்டாகும்.இது தான் புத்தி யோகத்தின் பயன் என்று பகவான் சூக்ஷமாக புரிய வைக்கிறார் பகவான் கிருஷ்ணர்.

தேஷாமேவானுகம்பார்த்தமஹம்க்ஞானஜம் தம: !

நாசயாம்யாத்மபாவஸ்தோ ஞாதீபேன பாஸ்வதா !!

அன்பர்களது அந்தக்கரணத்தில் நீங்காது குடியிருந்து மெய் ஞான விளக்கால் அஞ்ஞான இருளை அகற்றிவிடுகிறான்.

இதையே தான் ராமகிருஷ்ண பரமஹம்சர் இப்படி கூறுகிறார்:

“தாணாக்காரன் தனது விளக்கின் வெளிச்சம் எவர் மீது படும் படி திருப்புகிறானோ (அவர்கள்மட்டும் தான்) அவரை பார்க்கமுடியும்.ஈசுவரன் தீருமானிக்கும் வரை யாரும் அவரைப் பார்க்க முடியாது.”

அவ்வாறு நிகழும்பொழுது ஏற்படுகின்ற அனுபூதியை வார்த்தைகளால் விவரிக்க இயலாது என்கிறார் பகவான் ரமணர்.

இதையே மஹாகவி பாரதியார் எப்படி கூறியிருக்கிறார் தெரியுமா?

அக்னிக் குஞ்சொன்று கண்டேன்

அதை ஆங்கொரு காட்டிலோர் பொந்திடை வைத்தேன்

வெந்து தணிந்தது காடு

தழல் வீரத்தில் குஞ்சென்றும் மூப்பென்றுமுண்டோ

தத்தரிகிட தத்தரிகிட தித்தோம்

தக தத்தரிகிட தத்தரிகிட தித்தோம்

பரமாத்மாவானது தன்னையே குறுக்கிக்கோண்டு ஒரு நெருப்புப் பொறியாக சைதன்ய பொட்டாக ஜீவாத்மாவில் குடிகொண்டிருக்கிறது.அதை நீங்கள் அடையாளம் கண்டு கொண்டு விட்டால் அந்தப் பொறி ஒரு காட்டுத் தீயாகி சிறியது பெரியது என்றில்லாமல் எல்லா ஆசைகளையும் சுட்டு பொசுக்கி விடும்.அப்படி பொசுக்கி விட்டால் பிறகு என்ன? தத்தரிகிட தத்தரிகிட என ஆனந்த நடனம் தான்.

இந்த நிலைமை தான் அருணாசலன் என்னை அங்கீகரித்துவிட்டால், பேசாமல் சும்மா இருந்தாலும் கூட ஜிவாத்மா பரமத்மாவைக் கண்டு விட்டால் ஆனந்த நடனம் தான்.